Ik ben nu een paar dagen thuis, dus het lijkt me nu wel even een goed moment om te reflecteren over de (bijna) voorbije zomer. Aangezien ik bijna de volledige zomer in de Elzas zat ga ik het dus vooral daarover hebben.

Ik weet dat ik in het begin nogal geklaagd heb hoe saai het daar was, maar ik moet het eerlijk toegeven: de enorme rust en het absolute niksdoen, dat is ook zalig! Ik heb er weliswaar serieus moeten aan wennen, maar eenmaal dat gebeurd was, heb ik er echt van genoten. Zolang het geen mottig weer was tenminste. Want mottig weer equals mottige Elke.

Wat de vakantiejob (receptioniste op een camping) zelf betreft, die was absoluut de max. Ik heb tot nog toe bijna ieder jaar een andere vakantiejob gedaan omdat ik nooit iets vond dat echt mijn goesting was, maar nu heb ik het echt wel gevonden. Toeristen, dat zijn plezante mensen om te helpen. Ok, der zit natuurlijk af en toe wel eens een lastige klant tussen (zoals die vent die klaagde dat hij moest betalen…) maar over het algemeen viel dat enorm goed mee.

Zo goed zelfs dat ik nu nog meer gemotiveerd ben om het schooljaar niet alleen succesvol door te spartelen, maar om dat ook nog te doen zonder herexamens. Want als ik geen herexamens heb, dan wil ik volgende zomer doorbrengen op een camping in de buurt van Barcelona!

Normaal ben ik een grote fan van onweer. Ik vind dat wel gezellig als het buiten bliksemt en dondert. Maar niet hier. Als het hier dondert en bliksemt kan ik niet slapen van het lawaai. Maar vorige vrijdag was het echt erg. Het was al de hele middag aan het regenen maar tegen 6 uur begon het te onweren. Ik zat gelukkig gewoon binnen en ik dacht nog dat het leuk zou zijn om wat door te regen te lopen, helaas, ik moest nog enkele uren werken dus dat was niet echt mogelijk.

Tegen zeven uur viel de regen met bakken uit de hemel en het stopte maar niet. Ondertussen moest ik toch echt naar mijn mobilhome toe. Gelukkig had ik geen schoenen maar sletsen aan, anders waren die nu serieus geruineerd. Omdat de camping in terrassen  gevormd is zocht het water wegen naar beneden en er waren kleine riviertjes ontstaan van ongeveer anderhalve meter breed en ik stond er zowat tot aan mijn kuiten in.

Het schrikwekkendste voor mij echter was dat enkele van die riviertjes samenkwamen net voor mijn mobilhome. Die staat vastgemaakt een stukje boven de grond en op het moment dat ik daar toekwam stroomden daar honderden (of moet ik zeggen duizenden?) liters modder onderheen. Ik zat er al mee in dat ze de stevigheid van de steunen zouden wegnemen. Ik zag mijn mobilhome al de afgrond invliegen. Er was niks dat ik kon doen en dus wachtte ik maar tot het onweer een uurtje later over was. De schade viel achteraf nogal mee, de weggetjes op de camping waren een stukje moeilijker berijdbaar maar ondertussen worden de steentjes kwistig rondgestrooid zodat dit snel opgelost raakt en de electriciteit was ook overal snel hersteld.

In zekere zin was het onweer op maandagmorgen erger. Ik heb er zelf niks van gezien omdat ik nog in bed lag (logisch, om vijf uur ’s morgens) maar blijkbaar moet het erg dicht zijn ingeslagen want ’s middags werkte het internet aan de receptie daardoor niet…

Tot slot kan ik nog met vreugde melden dat mijn terugkeer een beetje vroeger zal vallen! Ik kom namelijk 20 augustus al terug naar ons vertrouwde belgenlandje!

Er is maar een feest per jaar in Wattwiller (of daar lijkt het toch op) en ik was er! Vorige week zaterdag was er een feestje aan de brandweer, een of andere traditie. Volgens de een heeft het te zien met de brandweer zelf (ze steken een gigantische houtstapel in brand), volgens anderen is het het feest van de nieuwe generatie 18-jarigen. Ik weet het niet, maar het was wel leuk om de camping eens buiten te komen.

En vanavond is het ook hier op de camping feest, want Les Sources bestaat 25 jaar! Hoera

Het is trouwens weer typisch hoor, gisteren moest ik de hele middag werken en was het 30 graden, vandaag was ik de middag vrij en was het bewolkt. Niks aant zwembad liggen dus, hopelijk morgen beter!

Meer nieuws dan wat ik geblogd heb, heb ik eigenlijk niet aangezien hier niet veel gebeurd. ‘t Is al routine ondertussen en ik besefte net dat vandaag over een maand al mijn laatste dag is! hoera Ik ben al wel wat gewend aan het “nietsdoen” hier, maar kzal toch content zijn als ik mijn iets socialere leventje thuis terug heb. ‘k Verlang al naar september, goed gehoord ?, ik verlang ernaar om naar school te gaan Dat enthousiasme zal waarschijnlijk blijven duren tot 5 minuten in mijn eerste wiskundeles…

Uit een mail naar papa Jan

Iedereen zegt hier de hele tijd ‘Oh punaises’, een beetje zoals wij damn of shit ofzo gebruiken. Ik vroeg me nu al de hele tijd af of dat nu gewoon een beleefde vorm van schelden was maar blijkbaar zegt de Franse Homer Simpson dus in plaats van D’oh! Oh punaises.

Alweer een mysterie opgelost!