Het vertrek

19 Augustus uiteindelijk was de grote dag! Ik was redelijk zenuwachtig net zoals Sofie en Suzanne, de andere twee Vlaamse meisjes die naar Mexico trokken. We namen afscheid van onze families en gingen samen naar gate B40. We moesten daar nog een heel eind wachten en er was dus nog tijd genoeg om elkaar een beetje te leren kennen. Eindelijk mensen die echt begrepen wat ik op dat moment voelde!

Uiteindelijk mochten we op het vliegtuig, en toen had ik echt wel het gevoel van, “Nu begint het echt.” Ik zat nu op het vliegtuig dus ik mocht eindelijk alle briefjes lezen die iedereen op mijn afscheidsfeestje had achtergelaten en het lezen ervan was redelijk emotioneel moet ik toegeven. En van toen af aan werd het dus ECHT spannend, binnen veertien uur zouden we in Mexico zijn, zo maar even aan de andere kant van de oceaan, en dat voor 10 maanden! Het drong nog steeds niet echt tot mij door.

In Washington heb ik nog een foto genomen als bewijs dat ik echt voet gezet heb in de Verenigde Staten. Helaas was de luchthaven meteen ook alles dat ik ervan gezien heb. Na wat wachten konden we van daaruit doorvliegen naar Mexico City.

We kwamen uiteindelijk aan in het hotel in Cuernavaca, een stadje ten zuiden van Mexico city, samen met de Nederlanders en andere AFS-ers, daar gaven ze ons een hele uitleg in het Spaans over wie naar waar moest, waar we natuurlijk niets van verstonden. Gelukkig beslisten ze om de uitleg ook nog even in het Engels over te doen. Het hele weekend werden we bezig gehouden met allerlei spelletjes en we aten voor de eerste keer tortilla’s, bruine bonen en taco’s!!

Op zondagmorgen werd iedereen naar een verschillende bestemming gezonden, ik ging naar DF Norte, hoewel ik nog niet eens wist wat DF dan wel mocht betekenen!

We werden in een klein groepje afgezet bij een Afs-medewerker die ons naar binnen bracht. In de living stonden daar verschillende families te wachten. Ik herkende meteen mijn familie van de foto’s die ik gekregen had, maar ik kon helaas niet meer zeggen dan hun namen en hallo. Waarom had ik toch niet meer Spaans gestudeerd…

Het Mexico verhaal

Eigenlijk droomde ik allang van een avontuur in het buitenland voor langere tijd maar mijn ideeën kregen pas een concrete vorm in de week van de jeugd in het vijfde middelbaar. We moesten er enkele lezingen bijwonen en ik kwam per ongeluk in de verkeerde terecht… een lezing over uitwisselingen. Ik heb er naderhand het een en ander over opgezocht en kwam uiteindelijk bij AFS terecht.

Mijn ouders waren aanvankelijk niet erg opgezet met mijn idee. Ze dachten dat het een van mijn zotte buien was en dat het snel zou overgaan. Niet dus, maar ze hebben me op alle manieren proberen te ontmoedigen om zeker te weten dat ik dit echt wou.

In de zomervakantie heb ik mijn inschrijvingsformulier ingevuld en opgestuurd. En uiteindelijk, in oktober was er het WegWijsWeekend. Het was het weekend waar we getest waren of ik wel geschikt was voor het programma, waar ik drie landen (Mexico, Guatemala, Honduras) mocht uitkiezen, maar bovenal, waar ik gelijkgestemde zielen leerde kennen, mensen met dezelfde dromen.

In december, tijdens de blokperiode ontdekte ik tussen de post een grote witte enveloppe van AFS. Eindelijk zou ik weten waar ik naartoe mocht. Maar helaas, het was een brief van AFS om te melden dat mijn dossier nog niet in orde was, ik was een paar inentingen vergeten te melden… Maar een week later kwam de brief dan toch nog, en het is, zoals je wel weet, Mexico geworden.

Ergens in maart was er nog het Orientatieweekend waar de vrijwilligers me nog verder hebben voorbereid op deze levenservaring. Tenslotte was er nog de Landendag waar ik Sofie heb leren kennen, een andere Vlaamse die ook naar Mexico ging.

Om dit allemaal te financieren heb ik koekjes verkocht, een fantastische fuif gehouden (Viva La Fiesta, 05.02.05), weekendjobkes gedaan, in Plopsaland gewerkt, en uiteraard heb ik heel veel hulp gehad van fantastische vrienden en familie.

Nog eens heel erg bedankt aan iedereen, zonder jullie zou dit nooit gelukt zijn!